W hałaśliwym strumieniu codziennego życia często zamieniamy ukochaną osobę w element wnętrza – znajomy, wygodny, prawie niewidoczny.
Oczy patrzą, ale nie widzą, uszy słuchają, ale nie słyszą, a pewnego ranka budzimy się obok nieznajomego, donosi korespondent .
Ta niesamowita ślepota nie wynika ze złośliwości, ale z przeciążonego mózgu, który oszczędza zasoby na wszystko, co uważa za znajome. Przestajemy zauważać zmiany w intonacji, nowe zmarszczki, ukryty smutek lub cichą radość, ponieważ uważamy, że wiemy wszystko.
Zdjęcie: Pixabay
Najgorsze w tym procesie jest to, że dzieje się on niezauważalnie, skradając się niczym kot, którego nie słychać w ciemności. Wczoraj jeszcze rozmawialiście przy kolacji, a dziś już tylko chrupiecie, patrząc na ekrany swoich telefonów.
Wyjście z tego otępienia wymaga wysiłku – prawdziwego, niemal fizycznego wysiłku – aby podnieść głowę i spojrzeć sobie w oczy. Nie przelotnie, nie mimochodem, ale tak, jakbyś widział tę osobę po raz pierwszy i chciał zrozumieć, kim ona jest.
Badania pokazują, że pary, które praktykują uważną obecność, łączą się ponownie nawet po latach ochłodzenia. Wystarczy dziesięć minut dziennie bez telefonów, po prostu patrząc na siebie i rozmawiając o niczym.
W tym nicnierobieniu często rodzi się najważniejsza rzecz – poczucie, że nie jesteś sam, że obok jest żywa dusza. Dusza, która też jest zmęczona, też się boi, też chce być zauważona.
Bo w końcu wszyscy chcemy tego samego – być postrzegani jako prawdziwi, nie jako funkcja, nie jako rola, nie jako nawyk. A kiedy tak się dzieje, nawet najbardziej szara jesień za oknem staje się cieplejsza.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Jak jedna tradycja może uratować małżeństwo: przepis na nudę
- Co się dzieje, gdy przestajesz dzielić obowiązki według płci: szczęśliwe zakończenie
