Tak bardzo boimy się zdenerwować osobę, którą kochamy, że mówimy „tak”, gdy wnętrze krzyczy „nie” i uśmiechamy się, gdy chcemy płakać.
Wygląda to na przejaw miłości, troski, chęci zachowania spokoju, ale w rzeczywistości jest to powolne zabijanie nas samych, według korespondenta .
Umiejętność mówienia „nie” nie polega na agresji czy wojnie, ale na szanowaniu własnych granic i potrzeb. Paradoks polega na tym, że to właśnie ta umiejętność sprawia, że relacje stają się silniejsze, a nie słabsze, jak się powszechnie uważa.
Zdjęcie: Pixabay
Kiedy mówimy „nie”, pokazujemy naszemu partnerowi prawdziwych nas, a nie wygodną lalkę, którą może dowolnie przestawiać. Dajemy mu szansę na rozpoznanie nas, zaakceptowanie nas, wybranie nas prawdziwych, a nie wyimaginowanych.
Reakcja na odrzucenie jest najlepszym wskaźnikiem tego, z kim mamy do czynienia. Zdrowa osoba usłyszy, zaakceptuje, być może się zdenerwuje, ale nie będzie karcić milczeniem lub wzbudzaniem poczucia winy.
Ktoś, kto jest przyzwyczajony do otrzymywania wszystkiego od razu, odbierze odmowę jako osobistą zniewagę i rozpocznie wojnę. I to nie jest twoja wina, to tylko diagnoza, którą lepiej postawić na wczesnym etapie niż po dziesięciu latach małżeństwa.
Ważne jest, aby pamiętać, że twoje „nie” ma taką samą wartość jak czyjeś „tak” i nikt nie ma prawa ci go odebrać. Za każdym razem, gdy rezygnujesz z siebie dla innej osoby, tracisz trochę więcej siebie, aż pewnego dnia poczujesz się pusty w środku.
Miłość, w której nie możesz powiedzieć „nie”, jest więzieniem, bez względu na to, jak piękne są kraty. I tylko ci, którzy wiedzą, jak powiedzieć „nie”, są w stanie naprawdę docenić to, na co się zgadzają.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Jak długo trwa uświadomienie sobie, że to nie miłość, ale uzależnienie: gorzka diagnoza
- Dlaczego odpowiedzialność w związkach jest bardziej przerażająca niż samotność: główny strach dorosłych
