Jest takie powiedzenie: „Nie możesz złapać wróbla, kiedy wylatuje” i jest w nim o wiele więcej prawdy niż na pierwszy rzut oka.
Korespondent donosi, że niektórych rzeczy powiedzianych w gniewie lub obrazie nie da się cofnąć, nawet jeśli przeprosi się za nie sto razy.
Ponieważ przebaczenie nie jest przyciskiem, który naciskasz i wszystko jest zapomniane, to długa podróż, której możesz nie przejść. Możesz powiedzieć „przepraszam”, ale w oczach partnera na zawsze pozostanie cień słów, które w niego rzuciłeś.
Zdjęcie: Pixabay
Szczególnie niebezpieczne są ciosy wymierzone w samo zranienie, w te sekrety i słabości, które powierzył tylko tobie. Kiedy używamy słabości drugiej osoby jako broni w kłótni, zdradzamy nie tylko zaufanie, ale także samą istotę intymności.
Granica, za którą jest już za późno, by cokolwiek naprawić, pojawia się nie po jednym czynie, ale po ich serii. To jak wylewanie wody na kamień: na początku nic nie jest zauważalne, ale potem pojawia się pęknięcie, które niszczy wszystko.
Ważne jest, aby nauczyć się czuć tę linię, usłyszeć moment, w którym twoje słowa powodują nie tylko ból, ale nieodwracalną ranę. W tym momencie lepiej się zamknąć, wyjść, ochłonąć, ale nie bić ukochanej osoby.
Oczywiście można żyć w ciągłym trybie „przepraszam, że tego nie zrobiłem”, ale to jak chodzenie po polu minowym. Prędzej czy później jedna z min wybuchnie w taki sposób, że nie będziesz w stanie pozbierać się do kupy.
Miłość to także branie odpowiedzialności za swój język, emocje, czyny. A jeśli nie poradzisz sobie z tą odpowiedzialnością, pewnego dnia może się okazać, że nie ma od kogo prosić o wybaczenie.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Co się dzieje, gdy przestajesz żyć życiem swojego partnera: powrót do siebie
- Dlaczego nuda w związku jest bardziej niebezpieczna niż zdrada: cicha śmierć, której nikt nie zauważa
