Dla dobra rodziny jesteśmy gotowi zrobić wiele rzeczy, taka jest prawda wpojona nam przez naturę i kulturę, gdzie rodzina jest główną wartością.
Ale często w tych próbach zachowania komórki społecznej tracimy to, co najważniejsze – nas samych, naszą osobowość, naszą duszę, donosi korespondent .
Szczególnie dotkliwie odczuwają to kobiety, na których od wieków spoczywa odpowiedzialność za zachowanie małżeństwa za wszelką cenę. Za wszelką cenę – to znaczy kosztem ich zdrowia, ambicji, pragnień, a nawet życia.
Zdjęcie: Pixabay
Mężczyźni również wpadają w tę pułapkę, gdy znoszą upokarzającą pracę tylko po to, by wyżywić swoje rodziny i nienawidzą siebie za to. Pewnego dnia budzą się z myślą: zapewniłem wszystkim utrzymanie, ale gdzie ja jestem w tym wszystkim?
Podstawowa zasada przetrwania w związkach brzmi okrutnie, ale uczciwie: nie możesz uratować tonącego, jeśli sam nie umiesz pływać. Zanurzysz się za nim i utoniecie razem, i nikogo nie uratujesz, tylko pomnożysz tragedię.
Przed zachowaniem rodziny zadaj sobie pytanie: czy jest coś do zachowania, z wyjątkiem fasady, wspólnego mieszkania i nawyków? Jeśli w środku jest pustka, jeśli przez długi czas byliście sobie obcy, jeśli zatraciliście siebie, nie ma czego ratować, tylko pogrzebać.
Rodzina nie opiera się na poświęceniu, ale na miłości, na szacunku, na pragnieniu bycia razem, a nie na poczuciu obowiązku. A jeśli obowiązek przeważa nad radością, to już nie jest rodzina, to ciężka praca, w której pracuje się bez dnia wolnego.
Ostatecznie najcenniejszym darem, jaki możesz dać swojej rodzinie, jesteś szczęśliwy, spełniony, żywy. Ponieważ tylko z żywych może narodzić się żywy, tylko ze szczęśliwych może narodzić się szczęście dla innych.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Dlaczego przeszłe związki wciągają nas w nowe: duchy, których nie widać
- Jak zdać sobie sprawę, że nie jesteście dla siebie odpowiedni: główne oznaki niezgodności
