Przypomnij sobie pierwsze kilka miesięcy: twoje serce biło od pojedynczej wiadomości tekstowej, twoje dłonie pociły się, gdy się spotykaliście, a noce wydawały się zbyt krótkie.
Trzy lata później wiele osób z przerażeniem odkrywa, że nic z tego nie ma i zaczyna panikować, myśląc, że miłość minęła, donosi .
Ale prawda jest taka, że miłość nie zniknęła, po prostu zmieniła się jej chemia i jest to całkowicie normalny proces fizjologiczny.
Zdjęcie: Pixabay
Na początku związku organizm produkuje fenyloetyloaminę, dopaminę i noradrenalinę – substancje, które powodują euforię i uzależnienie od partnera.
Natura zaaranżowała ten hormonalny koktajl tak, aby dwoje ludzi mogło się połączyć i spłodzić potomstwo, a następnie mechanizm się wyłącza. Po około dwóch lub trzech latach mózg przestaje produkować te substancje w takich samych ilościach i pojawia się „kac”.
W tym momencie wiele osób decyduje, że się myliło i szuka nowej dawki hormonalnego szczęścia z innym partnerem.
Zostają złapani w niekończący się cykl: pasja – rozczarowanie – poszukiwanie – nowa pasja, nigdy nie dowiadując się, czym jest prawdziwa miłość.
Ci, którzy przetrwają ten kryzys, mają szansę na zupełnie inny poziom relacji. Chemiczna euforia zostaje zastąpiona świadomym przywiązaniem opartym na prawdziwej wiedzy o osobie, a nie na hormonalnym szaleństwie.
Włączają się inne mechanizmy: oksytocyna i wazopresyna, które odpowiadają za cichą radość z posiadania partnera przy sobie.
Nie są to fajerwerki, jakimi były na początku, ale są ciepłym, stałym płomieniem, który może ogrzać całe życie.
Więc kiedy po trzech latach czujesz, że to koniec, nie spiesz się, aby go odciąć. Być może to tylko koniec wakacji i początek prawdziwego, dorosłego życia, które, jak się okazuje, też może być szczęśliwe.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Co się stanie, jeśli przestaniesz czekać na idealny moment do rozmowy: prawda o jutrze
- Jak uświadomić sobie, że jesteś niedoceniany: ciche sygnały, których nie dostrzegamy
