Istnieją przestępstwa, które utknęły w sercu w postaci odłamków, a każdy oddech przypomina ci, że coś w środku pękło.
Zdrada, zdrada, kłamstwa tego, komu ufało się jak sobie samemu – to rany, które nie zagoją się za machnięciem czarodziejskiej różdżki, donosi korespondent .
Społeczeństwo lubi dawać rady: powinniśmy wybaczyć, odpuścić, żyć dalej, nie gromadzić gniewu. Ale nikt nie wyjaśnia, jak to zrobić, gdy w środku zamiast serca jest solidna krosta, która boli przy każdym dotknięciu.
Zdjęcie: Pixabay
Prawda jest taka, że przebaczenie nie jest aktem miłosierdzia wobec sprawcy, ale aktem uwolnienia siebie. Dopóki nosisz w sobie urazę, jesteś przywiązany do osoby, która ją spowodowała i nadal wpływa ona na twoje życie.
Nie można przebaczyć na siłę, poprzez „powinieneś”, poprzez błagania przyjaciół i krewnych. Przebaczenie przychodzi tylko wtedy, gdy ból został doświadczony, wykrzyczany, przeżyty do głębi, a na jego miejscu powstała pustka.
W tej pustce na początku jest przerażająco, ponieważ bez bólu jest to również niezwykłe, ból był częścią ciebie. Ale stopniowo pustka wypełnia się czymś nowym – szacunkiem dla siebie, doświadczeniem, mądrością, świadomością, że przetrwałaś.
Ważne jest, aby pamiętać, że wybaczenie nie oznacza zapomnienia i nie oznacza powrotu do osoby, która cię zraniła. Oznacza to uwolnienie się od ciężaru, który nosiłeś na swoich barkach i wreszcie wyprostowanie się.
Czasami najlepszym sposobem na wybaczenie jest po prostu przestać myśleć o tej osobie, przestać rozpamiętywać szczegóły w głowie. Nie dlatego, że mu wybaczyłeś, ale dlatego, że nie jest już wart miejsca w twojej głowie.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Dlaczego warto rozmawiać o przyszłości na pierwszej randce: test zgodności
- Dlaczego pierwsze miesiące są najbardziej niebezpieczne: iluzja idealnego partnera
