Zazdrość nie przychodzi jak gość, którego można wyprowadzić, ale jak gospodarz, który przejmuje dom i zmienia zamki.
Szepcze: „on spóźnia się do pracy”, „ona za długo rozmawia z tym kolegą”, a w środku gotuje się ciemna fala, donosi korespondent .
Najciekawsze jest to, że często nie ma powodu, zdrada nie miała miejsca ani nie była planowana, a zazdrość już zżera od środka.
Zdjęcie: Pixabay
Ponieważ zazdrość nie dotyczy naszego partnera i jego zachowania, ale naszej własnej niepewności i strachu przed utratą.
Osoba z niską samooceną zawsze będzie szukała potwierdzenia, że może zostać porzucona w każdym spojrzeniu partnera na drugą osobę. Nie wierzy, że jest wart miłości i spodziewa się ciosu w plecy, nawet gdy sprawy są spokojne.
Badania pokazują, że patologiczna zazdrość jest często związana z doświadczeniami z dzieciństwa, w których doszło do utraty znaczącego przywiązania.
Dziecko, które raz zostało opuszczone, wyrasta na dorosłego, który zawsze czeka na ponowne opuszczenie.
Zazdrość staje się samospełniającą się przepowiednią: ciągłe podejrzenia, sceny, kontrola wyczerpują partnera, a on naprawdę odchodzi. Nie dlatego, że chciał, ale dlatego, że życie pod maską jest nie do zniesienia.
Zdrowa miłość nie toleruje klatek, oddycha wolnością i tylko ktoś, kto jest pewny siebie, może puścić bez strachu.
W końcu, jeśli ktoś chce odejść, żadne zamki go nie powstrzymają, a jeśli chce być blisko, żadne łańcuchy nie są potrzebne.
Praca z zazdrością jest zawsze pracą nad sobą, nad swoją wartością, nad prawem do bycia kochanym za nic. I tylko wypełniając tę pustkę wewnątrz, można przestać widzieć wrogów w każdym przechodniu.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Jak jedna wspólna nieprzyjemność testuje związek lepiej niż lata szczęścia
- Co się dzieje, gdy przestajemy się rozwijać w związku: wrak pociągu
