Na początku związku zauważamy wszystko: nową fryzurę, zmęczone spojrzenie, lekki smutek w kącikach ust i spieszymy się, aby się rozgrzać.
Pamiętamy, jaką kawę lubi rano i jaką poduszkę preferuje, a te małe rzeczy to miłość, donosi korespondent .
W miarę upływu lat i stępienia uwagi przestajemy dostrzegać szczegóły, ponieważ wydaje nam się, że wszystko już wiemy. Nie zauważamy, że nasz partner stracił na wadze, że ma problemy w pracy, że jest smutna, po prostu dlatego, że nie patrzymy.
Zdjęcie: Pixabay
Psychologowie nazywają to „ślepotą nawykową” – stanem, w którym mózg oszczędza zasoby, przestając utrwalać to, co znane. Ale w tym oszczędzaniu tracimy najważniejszą rzecz – żywą osobę kryjącą się za fasadą nawykowych ról.
Przestać zauważać małe rzeczy to przestać się troszczyć, ponieważ to w szczegółach żyje troska. W dostrzeganiu zmęczenia i częstowaniu herbatą, w dostrzeganiu smutku i przytulaniu bez zbędnych pytań.
Badania szczęśliwych par pokazują: wyróżniają się nie wielkimi gestami, ale tysiącami drobnych uwag każdego dnia. Pamiętają, czy dosypać cukru, wiedzą, co sprawia, że ich partner czuje się źle i starają się tego unikać.
Kiedy przestajemy zauważać małe rzeczy, nasz partner czuje się niewidzialny, jakby został wymazany z rzeczywistości gumką. To uczucie jest straszniejsze niż jakakolwiek kłótnia, ponieważ w kłótni jesteś przynajmniej widziany, choć zły.
Miłość to sztuka zauważania, dostrzegania zmian, radowania się z małych rzeczy i wspólnego smucenia się z ich powodu. A ten, kto raz przestał patrzeć, ryzykuje, że pewnego dnia odkryje, że nie ma już na kogo patrzeć.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Dlaczego milczenie jest czasem gorsze niż skandal: cisza, która rujnuje miłość
- Dlaczego boimy się prawdziwej intymności: mur z własnych cegieł
