Często opuszczamy związki trzaskając drzwiami, paląc mosty, wylewając alkohol na urazy i jedząc ciasto.
Ale takie odejście nie daje najważniejszego – końca, punktu, po którym można znów zacząć oddychać bez bólu w klatce piersiowej, donosi korespondent .
Niewydane rozstanie pozostaje cierniem w duszy, który dokucza przez lata, zatruwając nowe relacje starymi truciznami. Nie zamknęliśmy drzwi, po prostu wybiegliśmy z pokoju, zostawiając je otwarte, a wiatr wciąż stamtąd wieje.
Zdjęcie: Pixabay
Psychologia wie: rytuały pożegnalne są niezbędne dla psychiki, tak jak pogrzeb jest niezbędny do zaakceptowania śmierci ukochanej osoby. Bez nich osoba utknie na etapie zaprzeczenia lub gniewu, niezdolna do pójścia naprzód na ścieżce akceptacji.
Pożegnanie nie musi być osobiste, czasem ważniejszy jest wewnętrzny akt powiedzenia sobie: to było to, to koniec. Możesz napisać list i go nie wysyłać, możesz spalić zdjęcia, możesz po prostu powiedzieć na głos to, co masz do powiedzenia i położyć temu kres.
Ważne jest, aby w tym pożegnaniu nie tylko wymienić przewinienia, ale także podziękować za dobre rzeczy, które się wydarzyły, ponieważ to także część ciebie. Bez wdzięczności pożegnanie zamienia się w kolejny akt wojny, który raczej okalecza niż leczy.
Badania pokazują, że ludzie, którzy przechodzą przez świadomy rytuał pożegnania, szybciej dochodzą do siebie po rozstaniu. Nie ciągną przeszłości w przyszłość, ale zostawiają ją tam, gdzie jej miejsce – w przeszłości.
Kiedy naprawdę się żegnamy, nie zdradzamy miłości, którą mieliśmy, po prostu pozwalamy jej odejść w spokoju. I tylko wtedy w środku jest miejsce na coś nowego, nie zainfekowanego bólem starych ran.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Jak zdać sobie sprawę, że jesteś manipulowany: niewidzialne nici, które szarpią za serce
- Co się dzieje, gdy przestajemy zauważać małe rzeczy: syndrom zamkniętych oczu
