Od dzieciństwa uczono nas, że źle jest się złościć, wstydliwie obrażać, niegodnie jest się bać i niestosownie jest cieszyć się zbyt głośno.
Dorastamy z mapą zakazanych uczuć, których nie należy okazywać nawet na osobności, nie mówiąc już o partnerze, donosi korespondent .
Ale emocje nie znają ocen moralnych, one po prostu są, powstają i każda z nich ma prawo istnieć. Próba zakazania gniewu lub smutku jest jak próba zakazania deszczu – bezużyteczna i głupia.
Zdjęcie: Pixabay
Gdy w parze jeden z partnerów uważa uczucia swoje lub drugiej osoby za „niewłaściwe”, zaczyna się cicha katastrofa. Tłumi, ukrywa, udaje, że wszystko jest w porządku, a wewnątrz narasta napięcie, które prędzej czy później wybuchnie.
Psychologowie wiedzą: wszystkie uczucia są potrzebne, każde ma swoją funkcję, swój własny język, swój własny komunikat, który jest ważny do usłyszenia. Gniew mówi o naruszonych granicach, smutek mówi o stracie, strach mówi o prawdziwym lub wyimaginowanym niebezpieczeństwie.
W zdrowym związku wszystko jest dozwolone: złość, płacz, radość jak dziecko i milczenie, gdy nie ma się ochoty na rozmowę. Dozwolone jest wszystko, a to „wszystko” jest najcenniejszym darem, jaki partnerzy mogą sobie nawzajem dać.
Badania potwierdzają: pary, w których emocje nie są podzielone na dobre i złe, mają znacznie głębszy związek. Ponieważ nie muszą poświęcać energii na ukrywanie się, mogą poświęcić ją na intymność.
Emocjonalna amnestia to wybaczenie sobie tego, co się czuje i wybaczenie partnerowi tego, co czuje. I tylko w tym przebaczeniu rodzi się ta bezpieczna przystań, w której miłość może rosnąć bez względu na zahamowania.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Dlaczego oczekujemy od partnera tego, czego nie możemy dać sobie sami: awaria lustra
- Co się stanie, jeśli nauczysz się odczuwać ból partnera: empatia jako supermoc
