Istnieje pozornie dziwna umiejętność w zdrowych związkach – umiejętność odejścia na czas.
Nie na dobre, nie trzaskając drzwiami, ale po to, by ochłonąć, odetchnąć, pozbierać się, a następnie wrócić i kontynuować rozmowę, według korespondenta .
Często boimy się odejść, nawet na pół godziny, myśląc, że to oznaka słabości lub początek końca. Ale w rzeczywistości umiejętność zatrzymania się jest oznaką dojrzałości i szacunku dla siebie i partnera, gdy zdajemy sobie sprawę, że nie jesteśmy w stanie teraz rozmawiać.
Zdjęcie: Pixabay
Psychologia nazywa to „time out” – strategicznym odosobnieniem, które ratuje relacje przed destrukcyjnymi słowami. Zamiast atakować się nawzajem w ferworze kłótni, rozchodzicie się do kątów, ochładzacie się i dopiero wtedy wracacie.
Ważne jest, aby z góry uzgodnić: przerwa nie jest ucieczką ani karą przez milczenie, to tylko pauza. Ten, kto odchodzi, zobowiązuje się wrócić, a ten, kto zostaje, zobowiązuje się nie denerwować i czekać.
Badania pokazują, że pary, które praktykują przerwy, szybciej i bez konsekwencji wychodzą z kłótni. To dlatego, że nie przechowują brzydkich słów, które zostały wypowiedziane w momencie, gdy ich mózgi się wyłączyły.
Leaving to Come Back opowiada o braniu odpowiedzialności za swój gniew, o tym, jak nie siekać pochopnie. Chodzi o to, aby wiedzieć, że miłość nie jest testowana przez to, ile ciosów może przyjąć, ale przez to, czy wiesz, jak się cofnąć, aby uniknąć uderzenia.
Najsilniejsze pary to nie te, które nigdy nie odchodzą, ale te, które zawsze wracają. Powracają nie zwycięscy czy pokonani, ale ci, którzy zdecydowali się być razem, nawet gdy było bardzo trudno być przy sobie.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Co się stanie, jeśli przestaniesz dzielić uczucia na dobre i złe: amnestia emocjonalna
- Dlaczego oczekujemy od partnera tego, czego nie możemy dać sobie: awaria lustra
