W każdej rodzinie, w której jest pies, prędzej czy później określa się „główną osobę”, do której zwierzę biegnie przede wszystkim i z którą dzieli najbardziej intymne chwile.
Włoscy etolodzy z Uniwersytetu w Padwie odkryli, że wybór ten nie jest przypadkowy i nie jest związany z tym, kto najczęściej karmi, donosi korespondent .
Pies jest zorientowany na kogoś, kto zapewnia nie tyle jedzenie, co stabilność i przewidywalne reakcje. Neurobiolog udowodnił w swoich eksperymentach fMRI, że psy mają selektywną pamięć głosów i zapachów.
Kiedy słychać głos „jego” osoby, ośrodek przyjemności psa jest aktywowany, nawet jeśli dana osoba nie widzi psa ani nie wchodzi z nim w interakcje. Oznacza to, że przywiązanie jest do konkretnej osoby, a nie do funkcji „dostawcy” lub „spacerowicza”.
Często zdarza się, że pies, który został zabrany do domu jako dziecko, dorastając, zaczyna być posłuszny tylko matce, która wyznaczyła granice, a nie osobie, która bawiła się z nim jako dziecko.
Psychiatrzy tłumaczą to tym, że dla zwierzęcia ważniejsze jest posiadanie przywódcy, który daje poczucie bezpieczeństwa w stresujących sytuacjach, niż towarzysza zabaw.
Weterynarz przytacza przykłady starszych psów, które nagle zmieniły swoje przywiązanie po tym, jak ich główny właściciel zachorował i przestał być godny zaufania.
Właściciele często zastanawiają się, dlaczego ich pupil, będąc ulubieńcem wszystkich, szuka jednej osoby w chwili zagrożenia lub złego samopoczucia.
Jest to instynktowne zachowanie: w stadzie to przywódca jest opiekuńczy, a pies podświadomie szuka kogoś, kogo czuje, że może chronić lub pomóc.
Istnieje przekonanie, że psy są bardziej przywiązane do mężczyzn lub kobiet, ale badania nie potwierdzają tego związku.
O wiele ważniejszy jest tembr głosu i sposób dotyku: psy wolą tych, którzy mówią do nich niskim, spokojnym głosem i nie wykonują gwałtownych, zastraszających ruchów. Jeśli żona ma łagodny głos, a mąż głośny i szorstki, nawet jeśli mąż częściej wyprowadza psa na spacer, zwierzę będzie szukało ochrony u żony.
Ważne jest, aby zrozumieć, że monopolistyczne przywiązanie do jednej osoby może być oznaką braku socjalizacji.
Szczenięta, które nie są wprowadzane do różnych osób w młodym wieku, często rozwijają się w „psy jednego właściciela”, zestresowane kontaktem z innymi członkami rodziny.
Właśnie dlatego psiarze podkreślają, że jeśli chcesz, aby Twój zwierzak był przyjacielem wszystkich, powinien być socjalizowany i karmiony przez różne osoby w wieku od trzech do szesnastu tygodni.
Subskrybuj: 
Czytaj także
- Co się stanie, jeśli potraktujesz swojego zwierzaka jak dziecko: nieoczekiwane konsekwencje hiper-rodzicielstwa
- Dlaczego psy patrzą nam w oczy: rozszyfrowanie kodu lojalności według neuronaukowców
